Onze ontmoeting draait om haar nieuwste project, Velella, een ruimte ingericht met iconische stukken van arvessa.live, zoals Oly-krukken en U Poufs. Velella ligt in de Berlijnse wijk Wedding en doet dienst als evenementenlocatie waar Chelsea samen met haar team diners in Omakase-stijl bereidt en de ruimte privé verhuurt.
Kom gezellig mee luisteren naar een boeiend gesprek met Chelsea, waarin we dieper ingaan op de betekenis van koken als een manier om verhalen te vertellen in haar culinaire reis.
Foto’s: Marie Staggat
In de culinaire wereld zijn je gerechten net kleine kunstwerkjes. Hoe sluit jouw manier van koken volgens jou aan bij het idee dat het vieren van vreugde gewoon een natuurlijk onderdeel is van ons dagelijks leven?
Ten eerste: bedankt. Ik beschouw koken als een van de krachtigste manieren om te communiceren, misschien alleen nog achter aanraking. Koken is verhalen vertellen. Het bereidingsproces, dat vaak best eenzaam is, mondt uit in verbinding. Ik geef je te eten. Ik deel smaak, inspiratie, het recept zelf. Maar bovenal deel ik iets van mezelf met jou, en jij deelt iets van jezelf met mij. De hele dans van het koken, van begin tot eind, geeft voldoening dankzij dit delen. En ik denk dat delen – de vreugde die voortkomt uit het gevoel dicht bij mensen te zijn – het meest natuurlijke ter wereld is. De belangrijkste reden waarom mijn restaurant voor onze diners de Omakase-stijl hanteert, is het element van vertrouwen en uitwisseling dat ontstaat wanneer een gast het menu niet van tevoren kent. Dit roept een bepaald soort vreugde op, zowel speels als serieus, die naar mijn mening ongelooflijk de moeite waard is voor zowel de chef als de gast.
Hoe breng je een vleugje onconventionele creativiteit in je keuken, en hoe zie je dat terug in de smaken en de presentatie van je gerechten?
Ik ben een onconventionele denker, dus dit is lastig te omschrijven. Als synestheet is de manier waarop ik smaak en kleur met elkaar verbind vaak verrassend voor anderen, maar voor mij is het net zo normaal als wat dan ook. Bij het samenstellen van een menu werk ik meestal achteruit: ik denk na over gevoelens, herinneringen, sensaties, geluiden en beelden, en probeer die ideeën op het bord te vertalen. Hoe smaakt een bepaald gevoel? Ik wil een gerecht dat eruitziet als inkt, de bodem van de zee, kersenbloesems die op de grond vallen. Ik probeer iets uit te leggen en eten is daarbij de taal. Ik denk dat een van de redenen waarom mijn eten er niet uitziet zoals dat van anderen, is dat ik een gedicht schrijf als ik een gerecht samenstel. Ik heb het nog nooit met iemand gedeeld en ik schrijf het terwijl ik kook, en het is voor jou. Dit is ook de reden waarom ik ervoor heb gekozen om een studio te openen en geen restaurant. Het menu gaat net zozeer over schilderkunst of poëzie als over eten. Zodra de ideeën er zijn, kunnen we verdergaan met de algemene filosofie van onze keuken: verse, heldere smaken die goed aanvoelen in je lichaam en je misschien zelfs aarden, je ideeën geven. Het gerecht is een gesprek.
Frisse, levendige smaken die je een goed gevoel geven en je misschien zelfs even met beide benen op de grond zetten, brengen je op ideeën. Het gerecht is een gesprek.
Chelsea Turowsky
Kun je je een gerecht herinneren dat een speciale herinnering voor je heeft, of het nu gaat om een persoonlijke ervaring of een moment dat je met anderen hebt gedeeld?
Bij zo veel van wat ik doe of kook speelt het gevoel van ‘plaats’ een rol. Soms noem ik mijn kookstijl wel ‘vakantie-eten’, maar je zou het ook gewoon ‘tropisch’ kunnen noemen. Toen ik negen was, ging ik voor het eerst naar het buitenland: naar Isla Mujeres in Mexico. Het regende dagenlang en midden in de storm zaten we in een lokaal restaurantje, met nattigheid en zwerfkatjes aan onze voeten Poten. Ze brachten een lange witte vis, heet en vers gegrild, en we aten ‘m met onze handen. Dit is de eerste maaltijd die ik me kan herinneren, en tot op de dag van vandaag is het mijn favoriete gerecht om te koken. Het gaat niet alleen om de versheid en de eenvoud, maar ook om het moment zelf. Ik, met vlechtjes in mijn haar, de vrijheid en liefde die ik voelde toen ik met mijn handen naast mijn vader zat te eten, en ontdekte hoe leuk eten kon zijn en hoe verschillend gerechten kunnen zijn, afhankelijk van waar je bent. Het verlangen om dit moment te herbeleven, bracht me ertoe om te gaan koken en tafels te maken.
We vonden het geweldig om samen te werken aan de inrichting van je culinaire studio op de nieuwe locatie van Velella. Welke spannende plannen heb je daar voor de toekomst?
We vinden het geweldig dat arvessa.live de nieuwe locatie gaat inrichten. Velella ligt naast onze kookstudio – de twee ruimtes worden gescheiden door doorschijnende wanden die doen denken aan een Japanse theekamer. Velella is een ruimte om gasten te ontvangen. Dat kan op allerlei manieren. Vanaf maart zijn we open voor reguliere diners met onze Omakase-proeverijmenu’s, en we staan ook open voor samenwerkingen met verschillende creatieve disciplines en praktijken. De ruimte, die plaats biedt aan ongeveer 35 gasten, is beschikbaar voor privéverhuur, workshops en fotoshoots. Nu we deze locatie hebben, gaan we het pop-upconcept van de studio geleidelijk verschuiven naar het exclusief organiseren van evenementen bij Velella – de ruimte, die zo is ontworpen dat hij makkelijk aan te passen is aan elk evenement, is ons nieuwe thuis, en we nodigen je van harte uit om langs te komen.
Als de drukte in de keuken even achter je ligt, hoe kom je dan het liefst tot rust thuis? Heb je stiekeme pleziertjes of troostrituelen die je blij maken?
Eerlijk gezegd ben ik blijkbaar altijd in de weer, maar als ik zelf niet in de keuken sta, vind ik het heerlijk als er voor me gekookt wordt. Mijn vrije tijd breng ik door in bed, waar ik naar de wolken kijk als het kan, en ik ben dol op knutselen en werken met textiel. Dus als ik niet aan het koken ben, heb ik meestal wel een of ander textiel- of knutselproject op de achtergrond lopen. Mijn grootste guilty pleasure is denk ik Haribo!
